तं तथा कृपयाविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम्
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ।।2.1।।

कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम्
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ।।2.2।।

क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ।।2.3।।

कथम्भीष्ममहं सङ्ख्ये द्रोणञ्च मधुसूदन
इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ।।2.4।।

गुरूनहत्वा हि महानुभावान्
श्रेयो भोक्तुम्भैक्ष्यमपीह लोके
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैएव
भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ।।2.5।।

न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयः
यत्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः
यानेव हत्वा न जिजीविषामः
तेवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ।।2.6।।

कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः
पृच्छामि त्वान्धर्मसंमूढचेताः
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितम्ब्रूहि तन्मे
शिष्यस्तेहं शाधि मान्त्वाम्प्रपन्नम् ।।2.7।।

न हि प्रपश्यामि ममापनुद्यात्
यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम्
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धम्
राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ।।2.8।।

एवमुक्त्वा हृषीकेशङ्गुडाकेशः परन्तप
न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीम्बभूव ह ।।2.9।।

तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत
सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ।।2.10।।

अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे
गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ।।2.11।।

न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः
न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ।।2.12।।

देहिनोस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा
तथा देहान्तरप्राप्तिः धीरस्तत्र न मुह्यति ।।2.13।।

मात्रास्पर्शाअतु कौन्तेय शीतोष्णसुखुदुःखदाः
आगमापायिनोनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ।।2.14।।

यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषम्पुरुषर्षभ
समदुःखसुखन्धीरं सोमृतत्वाय कल्पते ।।2.15।।

नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः
उभयोरपि दृष्टोन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ।।2.16।।

अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदन्ततम्
विनाशमव्ययस्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ।।2.17।।

अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः
अनाशिनोप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ।।2.18।।

य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनम् मन्यते हतम्
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ।।2.19।।

न जायते म्रियते वा कदाचित्
नायम् भूत्वाभविता वा न भूयः
अजो नित्यः शाश्वतोयं पुराणः
न हन्यते हन्यमाने शरीरे ।।2.20।।

वेदाविनासिनन्नित्यं य एनमजमव्ययम्
कथं स पुरुषः पार्थ कङ्घातयति हन्ति कम् ।।2.21।।

वासांसि जीर्णानि यथा विहाय
नवानि गृह्णाति नरोपराणि
तथा शरीराणि विहाय जीर्णानि
अन्यानि संयाति नवानि देही ।।2.22।।

नैनम् छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनम् दहति पावकः
न चैनम् क्लेदयन्त्यापः न शोषयति मारुतः ।।2.23।।

अच्छेद्योयमदाह्योयमक्लेद्योशोष्य एव च
नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोयं सनातनः ।।2.24।।

अव्यक्तोयमचिन्त्योयमविकार्योयमुच्यते
तस्मातेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ।।2.25।।

अथ चैनन्नित्यजातन्नित्यं वा मन्यसे मृतम्
तथापि त्वं महाबाहो नैवं शोचितुम् अर्हसि ।।2.26।।

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवञ्जन्म मृतस्य च
तस्मादपरिहार्येर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ।।2.27।।

अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत
अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ।।2.28।।

आश्चर्यवत्पश्यति कश्चितेनं
आश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः
आश्चर्यवच्चैनमन्यः श्रृणोति
श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ।।2.29।।

देही नित्यमवध्योयन्देहे सर्वस्य भारत
तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुम् अर्हसि ।।2.30।।

स्वधर्ममपिचावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि
धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ।।2.31।।

यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम्
सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लभन्ते युद्धमीदृशम् ।।2.32।।

अथ चेत्त्वमिमन्धर्म्यं सङ्ग्रामम् न करिष्यसि
ततः स्वधर्मङ्कीर्तिञ्च हित्वा पापमवाप्स्यसि ।।2.33।।

अकीर्तिञ्चापि भूतानि कथायिष्यन्ति तेव्ययाम्
सम्भावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ।।2.34।।

भयाद्रणादुपरतम्मंस्यन्ते त्वाम् महारथाः
येषाञ्च त्वाम् बहुमतोभूत्वा यास्यसि लाघवम् ।।2.35।।

अवाच्यवादांश्च बहून्वदिष्यन्ति तवाहिताः
निन्दन्तस्तव सामर्थ्यन्ततो दुःखतरन्नु किम् ।।2.36।।

हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गञ्जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम्
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ।।2.37।।

सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ
ततो युद्धाय युज्यस्व नैवम् पापमवाप्स्यसि ।।2.38।।

एषा तेभिहिता सांख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां श्रृणु
बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धम् प्रहास्यसि ।।2.39।।

नेहाभिक्रमनाशोस्ति प्रत्यवायो न विद्यते
स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतः भयात् ।।2.40।।

व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन
बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोव्यवसायिनाम् ।।2.41।।

यामिमाम्पुष्पितां वाचम्प्रवदन्त्यविपश्चितः
वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ।।2.42।।
कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम्
क्रियाविशेषबहुलाम्भोगैश्वर्यगतिम्प्रति ।।2.43।।
भोगैश्वर्यप्रसक्तानान्तयापहृतचेतसाम्
व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ।।2.44।।

त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन
निर्द्वन्द्वो नित्यसत्त्वस्थो निर्योगेक्षेम आत्मवान् ।।2.45।।

यावानर्थ उदपाने सर्वतः सम्प्लुतोदके
तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ।।2.46।।

कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोस्त्वकर्मणि ।।2.47।।

योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गम् त्यक्त्वा धनञ्जय
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ।।2.48।।

दूरेण ह्यवरम् कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ।।2.49।।

बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते
तस्माद् योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ।।2.50।।

कर्मजम्बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः
जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदङ्गच्छन्त्यनामयम् ।।2.51।।

यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति
तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ।।2.52।।

श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला
समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ।।2.53।।

स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव
स्थितधीः किम्प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किम् ।।2.54।।

प्रजहाति यदा कामान्सर्वान्पार्थ मनोगतान्
आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ।।2.55।।

दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः
वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ।।2.56।।

यः सर्वत्रानभीस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम्
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ।।2.57।।

यदा संहरते चायं कूर्मोङ्गानीव सर्वशः
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ।।2.58।।

विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः
रसवर्जं रसोप्यस्य परन्दृष्ट्वा निवर्तते ।।2.59।।

यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः
इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभम् मनः ।।2.60।।

तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः
वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ।।2.61।।

ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते
सङ्गात्सञ्जायते कामः कामात्क्रोधोभिजायते ।।2.62।।

क्रोधाद्भवति सम्मोहः सम्मोहात् स्मृतिविभ्रमः
स्मृतिभ्रंशाद्बुद्धिनाशः बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ।।2.63।।

रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन्
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ।।2.64।।

प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ।।2.65।।

नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ।।2.66।।

इन्द्रियाणाम् हि चरताम् यन्मनोनुविधियते
तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ।।2.67।।

तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ।।2.68।।

या निशा सर्वभूतानान्तस्याञ्जागर्ति संयमी
यस्याञ्जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ।।2.69।।

आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठम्
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्
तद्वत्कामा यम्प्रविशन्ति सर्वे
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ।।2.70।।

विहाय कामान्यः सर्वान् पुमांश्चरति निस्स्पृहः
निर्ममो निरहङ्कारः स शान्तिमधिगच्छति ।।2.71।।

एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति
स्थित्वास्यामन्तकालेपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ।।2.72।।