एवं सतत-युक्ताः ये भक्ताः त्वाम् पर्युपासते।
ये च अपि अक्षरम् अव्यक्तं तेषां के योग-वित्तमाः।।12.1।।

मयि आवेश्य मनः ये मां नित्य-युक्ताः उपासते।
श्रद्धया परया-उपेताः ते मे युक्ततमाः मताः।।12.2।।

ये तु अक्षरम् अनिर्देश्यम् अव्यक्तं पर्युपासते।
सर्वत्रगम् अचिन्त्यं च कूटस्थम् अचलं ध्रुवम्।।12.3।।

सन्नियम्य इन्द्रिय-ग्रामं सर्वत्र सम-बुद्धयः।
ते प्राप्नुवन्ति माम् एव सर्व-भूत-हिते रताः।।12.4।।

क्लेशः अधिकतरः तेषाम् अव्यक्त-असक्त-चेतसाम्।
अव्यक्ता हि गतिः दुःखम् देहवद्भिः अवाप्यते।।12.5।।

ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि सन्न्यस्य मत्पराः।
अनन्येन एव योगेन मां ध्यायन्तः उपासते ।।12.6।।

तेषाम् अहं समुद्धर्ता मृत्यु-संसार-सागरात्।
भवामि न चिरात् पार्थ मयि आवेशित-चेतसाम् ।।12.7।।

मयि एव मनः आधत्स्व मयि बुद्धिं निवेशय।
निवसिष्यसि मयि एव अत ऊर्ध्वं न संशयः ।।12.8।।

अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम्।
अभ्यास-योगेन ततः माम् इच्छ आप्तुम् धनञ्जय ।।12.9।।

अभ्यासे अपि असमर्थः असि मत्-कर्म-परमः भव।
मत्-अर्थम् अपि कर्माणि कुर्वन् सिद्धिम् अवाप्स्यसि ।।12.10।।

अथ एतत् अपि अशक्तः असि कर्तुं मत्-योगम् आश्रितः।
सर्व-कर्म-फल-त्यागं ततः कुरु यत आत्मवान् ।।12.11।।

श्रेयः हि ज्ञानम् अभ्यासात् ज्ञानात् ध्यानं विशिष्यते।
ध्यानात् कर्म-फल-त्यागः त्यागात् शान्तिः अनन्तरम् ।।12.12।।

अद्वेष्टा सर्व-भूतानां मैत्रः करुण एव च।
निर्ममः निरहङ्कारः सम-दुःख-सुखः क्षमी ।।12.13।।
सन्तुष्टः सततं योगी यतात्मा दृढ-निश्चयः।
मयि अर्पित-मनः बुद्धिः यः मत्-भक्तः सः मे प्रियः ।।12.14।।

यस्मात् न उद्विजते लोकः लोकात् न उद्विजते च यः।
हर्ष-अमर्ष-भय-उद्वेगैः मुक्तः यः सः च मे प्रियः।।12.15।।

अनपेक्षः शुचिः दक्षः उदासीनः गत-व्यथः।
सर्वारम्भ-परित्यागी यः मत्-भक्तः सः मे प्रियः ।।12.16।।

यः न हृष्यति न द्वेष्टि न शोचति न काङ्क्षति।
शुभ-अशुभ-परित्यागी भक्तिमान् यः सः मे प्रियः ।।12.17।।

समः शत्रौ च मित्रे च तथा मान-अपमानयोः।
शीत-उष्ण-सुख-दुःखेषु समः सङ्ग-विवर्जितः ।।12.18।।

तुल्य-निन्दा स्तुतिः मौनी सन्तुष्टः येन केनचित्।
अनिकेतः स्थिर-मतिः भक्तिमान् मे प्रियः नरः ।।12.19।।

ये तु धर्म्य-अमृतम् इदं यथा-उक्तम् पर्युपासते।
श्रद्दधाना मत्-परमाः भक्ताः ते अतीव मे प्रियाः ।।12.20।।